sabah olur gölgem düşer yollara,

bir mevsim boyu beklemelerde,

kuşluklara kurulur çoban yıldızı.

nemrut dağlarının ormanlarında

serilir yüreğim kaldırımlara,

bir gül bin diken aralığında.

unutmuş yuvada uçmayı kuşlar,

taşınca ırmaklarda gözyaşlarımız,

ayak seslerinin operasında 

ince ince öpülür yârin izleri.

savaşır aslanlar ile serçe,

deniz kıyısında geziyor gibi.

sevdanın en soylu sır anahtarı,

gün batımının kavşaklarında

gözlerime taşır fırtınaları.        

ürkek ve sessiz bir yaban kızı,

tutunmuş sevgimin göz uçlarına,

alev alev, içinde serçenin kanatları.

en delişmen mevsimlerde kar yağar.

ellerim bulutlara değince,

buharlaşınca kardan adamlar,

serçeler ölüp ölüp diriliyor,

ibrahim, ey ibrahim, ibrahim,

deprem yavaş yavaş bize geliyor.

yasak kitaplardan devşirilme şehvet,                                           

orta malı romantiklerden sevdalanma kapmadım.                              

yapabildiğim seni sevmek yürekliliğini gösterebilmektir,

gecelerin ve gündüzlerin yokuşları boyunca sevdanı taşımak yürekliliğini,                 

bir de şiirler yazmak, açık,

bir dostum deyimince atasözleri gibi,                      

çıplak ve anlaşılır şiirler yazmak adına.    

insanı, doğayı ve eşyayı koparmadan cismaniyetinden,                    

anlaşılamamanın suskunluğu, dönüşmüş öfkesine pompalamak,                    

çelimsiz yüreklerine insanların,

ve rozetler takmak yakalarına yumrukların mısralarından, 

delikanlı kalabalıkların gırtlaklarına ayarlamak sesimi.

kadınların hiç giyinmediği bir çağda,

genç kızlar fotoromanlarda eskitiyorlar kızlıklarını, 

bulvarlara kapanmış en çok kadın çamaşırı pazarlayan mağazalar,                     

arkaik bir gülme gelir kahkaha bir pencereden,                                     

bir otomobil yürür,                                                          

ve bir çocuk doğar dünyanın herhangi bir yerinde,                                  

bir kız anlamsız anne olur bir kadın.

yorum yok sözlerimde,

kendi anlamlarına gelir kelimeler,                            

yalnız bulvar diyorsam yol anlama,                                           

çünkü sana varmaz bir ucu,                                               

beklemek diyorsam sevmek demektir bil,                                        

vitrin dedim mi gözlerin gelir aklıma…

Not:

Bu şiir, bir müddet önce vefat eden Murat Kapkıner’in bağlama eşliğinde şiirler okuduğu yaklaşık elli yıllık bir kasetten alınmıştır. İnternette farklı taramalar yaptığım halde şiirin orijinal metnini herhangi bir kaynakta bulamadım. Bu nedenle ‘İsimsiz Şiir’ başlığı bana aittir.

1980’li yıllarda bir öğrenci evinin küf kokulu odalarının loş ışıklarında temellerini attığım estetik ilgisine katkıları için bu satırların ince ruhlu melankolik şairine bir kez daha Allah’tan rahmet diliyorum. Mekanı cennet olsun.