"Bir bardak temiz su, bir ömür sağlıklı yaşam."

"Her çocuk temiz su içmeli. Bugün, şimdi, hemen.

Bin dokuz yüz seksenli yıllarda.

Henüz küçücük çocuklarız, akranlarımızla, doğanın, toprağın içinde aydınlık ve sıcak güneşin altında oyunlar oyunlar oynardık.

Gün boyu oynanan oyunlar enerjimizi alır bizi suya hasret bırakırdı bir anlığına.

Gün içerisinde küçük bedenlerimizin suya olan hasretini gidermek için kesme taşlarla döşenmiş sokaklarımızın iki yanına tesbih taneleri gibi dizilen tek katlı toprak damlı ya da üzeri çatılı prefabrik evlerin tahta kapılarını rastgele çalardık.

Teyze, amca, ağabey, abla susadım bir bardak su verebilir misiniz?  Derdik.

Bu masum ve acil istek o güzel yürekli insanlar tarafından geciktirilmeden bir çocuk on çocuk demeden içtenlikle yerine getirilirdi.

Gönül rahatlığıyla getirilen o bir bardak suyu kana kana içerdik.

Bir bardak su susuzluğu gidermeyince "bir bardak daha, bir bardak daha" isterdik. 

Suya hasretimiz dinene kadar içer suyun ferahlığını derinden hissederdik.

Âb-ı hayat suyunun doğduğu topraklarda susuzluğun soldurduğu küçük bedenlere su hayat verirdi.

O an için su derdine derman arayan için şifa olurdu.

Su hayattı. 

Hayat suyla vardı.

Kapıların önü süpürülür, sulanırdı hergün toprak, beton zemin ayrımı yapılmadan.

O zamanlarda yaz aylarında eksilsede kurumayan Çapakçur'un derelerinde  her mevsim gürül gürül akan sularda çocuk ruhumuzun asaleti ile serinliyorduk.

Yünden yapılmış döşekler, denkler ve İran Halı'sı yıkanırdı içilecek kerte temiz derelerimizin suyunda.

Organik bahçe ve bostanların organik meyve ve sebzelerinin en önemli mimarı ALLAH'ın en güzel nimeti suydu.

Su hayattı.

Hayat suyla vardı.

O yıllara özgü hem doğal fiziki şartlar hemde beşeri faaliyetleri yürüten imkanları kullanan ilgili idari birimler sağlıklı ve temiz suya erişimi sağlama konusunda şanslıydılar.

Temiz ve sağlıklı suya erişim konusunda kıt imkanlar içerisinde takdire şayan çabaları unutulamaz elbette.

İstisna günler ve su şebekelerindeki boruların hasar görmesi dışında akarlarda aksamalar nadir olurdu.

Belli aralıklarla her mahalleye sular verilirdi.

O zamanın şartları içinde sular evlerde en az üç gün yetecek kadar depolanırdı.

Köylerde ise su depoları ve evlerde tesisat olmadığı için  bir kaç çeşmenin varlığı ile su ihtiyacı karşılanır çeşme başı sohbetleri eşliğinde bakraçlarla sular evlere taşınırdı. 

O zamanlar şehirler bir adım öndeydi suya erişim konusunda şimdi ise köyler daha şanslı sağlıklı, temiz ve istikrarlı akan suya erişim konusunda.

Bugün suya erişim noktasında sıkıntılar yaşanması genişleyen mekânlar ve artan nüfus nedeniyle zorluklar oluştursada günümüzün imkanları içersinde çözülemeyecek bir sorun değildir.

"Susuzluk bir kader değil. Çözümsüz hiç değil." 

Özverili ve planlı bir çalışma ile mevcut imkanlar doğru değerlendirilirse sorunun kısa sürede çòzülmesi için yeterlidir.

Günümüzde taşıma su ile su ihtiyacının giderilmesine şahit olmak gerçekten üzücüdür. 

Son zamanlarda gündemde olan su mevzusunda toplumsal bir yakınmanın olduğu aşikar Bengi su suyunun varlığı ile onurlandırılan şehrimizin sağlıklı, temiz ve devamlı akara sahip suya erişimin sağlanması temennisiyle.