Güneş henüz Kral Kızı Dağı’nın ardında,mahcup bir çocuk gibi usulca kıpırdanırken, dağların mor gölgeleri Solhan Ovası’na ağır ağır dökülüyordu.

Uğur Gölü’nün kıyısında bir kuş kanat çırptı;
Yüzen Adalar hafifçe salındı.

Gökyüzü, mavinin en kırılgan hâliyle çözülürken, bir sınıfın kapısı gıcırdayarak aralandı:

Bir öğretmen uyandı.

Bu topraklarda her sabah bir öğretmen uyanır ve ülkenin geleceğine yeniden doğar.

Hasan Âli Yücel’in tükenmeyen ideali,

İsmail Hakkı Tonguç’un köy enstitülerine bıraktığı bereketli emeğin kokusu,

Maria Montessori’nin çocuğun ruhunu bir kristal gibi işleyen pedagojisi ile Bingöl’ün coğrafyasında hissedilir.

Kiğı’nın taş evlerinde bir zamanlar çoban sesleri duyulurdu.

Şimdi o taşların arasında, okul duvarlarından sızan tebeşir kokusu var.

Orada Sınıf Öğretmeni Serhat Bürke yalnızca bir öğretmen değil; objektifiyle insan ruhunun fotoğrafını çeken bir sanatçıdır.

Onun lensine yansıyan tek bir bakış, bazen bir çocuğun tüm kaderini anlatır.

Karlıova’nın kışı ise daha serttir.

Tuzluca Köyü’nde yıllar önce bir kadın öğretmen vardı:

Şaziye Çelikler.

Elleri soğuktan çatlamış, gözleri karla yoğrulmuştu ama yüreği sıcaktı.

Bir gün, o sınıftaki çocuklardan biri büyüdü, hekim oldu, köyüne döndü.

Kapıyı çalan o el, aslında bir ülkenin öğretmenine vefasıydı.

Akademi Kültür Koleji’nin genç yaşta yitirdiğimiz değerli öğretmeni Şuheda Güner; öğrencilerine bıraktığı ışık, çocuklara aşıladığı umut ve mesleğine gönülden bağlılığıyla, bizlerin kalbinde sonsuz minnetle anılacak silinmez bir hatıra olarak yaşayacaktır. 

Fen Bilimleri öğretmeni Güldane Atmaca dersliğe her girdiğinde ışık sanki biraz daha artar.

Bir çocuğun merakla parlayan gözleri ona dünyanın en büyük armağanıdır.

Bir formülün çözümü, bazen bir kalbin çözülmesiyle aynı andadır.

Bir de Bingöl Öğretmen Topluluğu var…

Erhan Köçer’in rehberliğinde, kırsaldaki öğretmenler şehirle, şehirdekiler köyle buluşur.

Bu buluşma, eğitimde eşitliğin ve umudun gizli ritmidir.

Kırsalın zor şartlarında yalnız kalmamak, bir öğretmen için bazen hayata tutunmak demektir.

Genç bir öğretmen düşün…

Solhan’ın Yüzen Adaları’na bakan bir tepenin yamacında yürür.

Elinde bir çanta, içinde birkaç kitap, bir kalem ve dünyayı değiştirmenin çocukca inancı vardır.

Öğretmenlik bir meslek değildir; bir yemin, bir adak, bir sonsuzluk bağıdır.

Bir öğretmen, her sabah kendini yeniden insanlığın ortasına bırakır.

Çocuğun düşmesine izin vermez; korkusunu fark eder, suskunluğunu duyar, kelebek gibi kanatlanan hayallerini korur.

O, görünmeyeni görür.

O, bir yalnızlığın içindeki çığlığı duyar.

O, bir çocuğun “Yapamayacağım.” dediği anda boşluğa uzanan eli tutar.

Öğretmen, kaderin söylemediğini söyler:

“Yapabilirsin. Sen varsın. Sen değerlisin.”

Öğretmen sınıfa girerken zaman durur.

Tahta bir kapı olur; tebeşir bir anahtar; her öğrenci bir evren…

Bilginin yolları bir anda sonsuz bir koridora dönüşür; öğretmen o koridorda yürür, yürür, yürür…

Ve sonunda bir çocuğun kalbine varır.

Oraya en parlak yıldızlardan birini bırakır.

Öğretmen aslında bir yolcudur; gittiği her yerde kendi izini değil, öğrencisinin izini bırakır.

Sülbüs Dağı’nın eteğinde,

Genç ilçesinin güneşten kaçmayan o dik patikalarında,

Yayladere’nin yeşil sabahlarında,

Adaklı’nın taş sokaklarında,

Kiğı’nın buram buram tarih kokan evlerinde bir çift ayak izi vardır.

Bu izler bir öğretmenindir.

Bu izler bir ülkenin geleceğidir.

Takvimler bugün 24 Kasım dese de,

Öğretmenin değeri bir güne, bir haftaya, bir törene, bir buket çiçeğe sığmaz.

Bir ülkenin geleceği öğretmenle aydınlanır.

Bir milletin omurgası öğretmenle dik durur.

Bir çocuğun kaderi öğretmenle değişir.

Bingöl’ün öğretmenleri…

Dağlara gömülü yalnızlıklarınıza,

Kara meydan okuyan adımlarınıza,

Çocukların gözlerinde parlayan umut kıvılcımlarına,

Yollardaki yorgunluğunuza rağmen gülümseyen yüreklerinize…

Minnettarız.

Bu ülkede insan, sizin emeğinizle anlam buluyor.

24 Kasım Öğretmenler Günü’nüz kutlu olsun.

Siz, sadece bir gün değil; bir ömür varsınız.