"İnsanı sessiz kalmaya zorlayan acı onu bağırmaya zorlayan acısından çok daha ağırdır." 

Gözlerimiz görmekten aciz değil.

Kulaklarımız işitmekten uzak değil.

Burnumuz koku almaktan saklı değil.

Dimağımız anlamaktan mahrum değil.

Gerekeni söylemek için ağzımız kilitli değil.

Yüreğimiz hislerini yitirmiş değil.

Benliğimizin patikalarında iz bırakan tutumlar unutulmuş, unutulucak değil.

Fani dünyada hiçbirimizin yaşamı ebedi değil, günü geldiğinde hepimiz takdiri ilahi tecelli ettiğinde göçüp gideceğiz.

İnsan bu üç günlük dünyada iki kez terki diyar edecek.

Bir, takdiri ilahi tecelligahı ile ebedi dünyaya göç nedeniyle ayrılış.

İki, süreli bir zaman sonra ismininde unutulduğu, anılarında kaybolduğu ikinci ayrılış.

Yani sözün özü herkes bu süreli yaşamda vadesi dolduğunda gidecek kimi erken kimi biraz daha geç.

Sonuçta gidilecek.

Sonuçta gidilecekse bu süreli yaşamda ALLAH herkese yaşamayı nasip etmişse bu fani dünyada iyi, güzel ve huzurlu yaşamak herkesin hakkı.

Doğruluk,

Sevgi,

İyilik,

Hak ve adalet,

İyi ve kaliteli yaşamak herkesin hakkı.

Bu haklar sadece teoride ve temennide devredilmez nitelikte olan haklar olarak kalmamalı.

Fakat bu haklar pratikte öyle mi ? Asla pratik teoriyi doğrular pozisyonda değil.

Emekli, 

Memur, 

İşçi, 

Ögrenci,

Esnaf, 

İşsiz,

Kiracı,

Asgari ücretli gibi örnekleri çoğaltılabiliriz.

İşsizlik, yoksulluk, enflasyon, adam kayırma ve liyakatten uzak olma hali ve benzeri ne diyelim gemisini kurtaran kaptan misali.

Dayısı olanın dayısı olmayana göre avantajlı hali.

Sessiz çoğunluğun çaresiz hali.

Sözü uzatmanın kalmasın alemi.

Görüyoruz, duyuyoruz, anlıyoruz, hissediyoruz, söylüyoruz.

Doğruluk,

Sevgi,

İyilik,

Hak ve adalet,

İyi ve kaliteli yaşam.

Ve dahi vicdan.

Aynaya bakalım.

Aynalara bakalım...